Van pesthuis naar biënnale locatie
Het industrieterrein waar straks de IABR 2026 SYSTEMS OF SUPPORT plaatsvindt, begon ooit als de plek waar Rotterdam alles neerzette wat de stad liever uit het zicht hield.
Aan het eind van de zestiende eeuw stond hier, aan de overkant van de Maas, het galgenveld van Rotterdam. Ver buiten de stad. Wind, modder, water en leegte. Daarna verscheen op dezelfde plek een pesthuis. Ook weer op veilige afstand van de stad gebouwd, zodat besmettelijke zieken vooral ver wegbleven. Het bizarre: dat pesthuis werd uiteindelijk nooit echt gebruikt voor de pest omdat het medicijn werd uitgevonden. Het gebouw kreeg door de eeuwen heen steeds andere functies. Werkplaats. Opslag. Smelterij. Ook nu staat deze plek weer op een kantelpunt in de tijd. Wat gaat hier in de nabije toekomst gebeuren?
Waar nu lege hallen staan, begon in 1825 de eerste grote stoomscheepswerf van Nederland. Terwijl de rest van het land nog amper gemechaniseerd was, werd op Feijenoord al gebouwd met stoommachines, smederijen en draaibanken. Engelse vaklui moesten naar Rotterdam komen omdat bijna niemand hier wist hoe die nieuwe techniek werkte. Maar het ging hier nooit alleen over schepen bouwen. De rivier speelde daarin een hoofdrol. Via de Maas vertrokken vanaf Feijenoord stoomboten richting Antwerpen, Keulen en verder Duitsland in. Water werd de verbinding tussen steden, handel en industrie. Rotterdam begon hier langzaam te begrijpen dat de rivier meer was dan een grens of haven, juist een netwerk dat alles met elkaar verbond.
Het Hunter Douglas-terrein was dus nooit zomaar een fabrieksterrein. Deze plek liep steeds vooruit op de stad. Alles draaide hier om arbeid, energie, logistiek en produceren terwijl Rotterdam uitgroeide tot wereldhaven. Om systemen dus, al noemde niemand het toen zo. Wat hier eeuwen geleden gebeurde, werkt nog steeds door in hoe dit gebied vandaag verandert en in de vraag wat deze plek straks opnieuw kan worden. En precies daarom past SYSTEMS OF SUPPORT hier zo goed. De Biënnale kijkt naar alles wat een stad overeind houdt, vaak buiten beeld. Naar infrastructuur, grondstoffen, energie, werk, water en wonen. Naar de systemen onder de stad, en hoe die medebepalen hoe we in de toekomst leven.
Dat voel je op dit terrein nog steeds. In het staal. In de stenen. In de hallen. Op de kades langs de Maas. Alsof deze plek nooit gestopt is met werken.
